دزدان مطلب، راهزنان سومالی!؟
کمتر کسی هست که از دزدان دریایی سومالی چیزی ندونه! همان دزدانی که پرتغال های ایرانی و چند کشتی تجاری در آب های سومالی به غارت بردند و با کلی درگیری و مشکلات بعضی هاشون آزاد شدن.
شاید به طور میانگین، تقریبا تیتر یک خبرها در ماه، به این دزدان حرفه ای! اختصاص پیدا میکنه. اما موضوعی که می خوام بحث کنم، هیچ ربطی به دزدان سومالی نداره اما خوشبختانه یا متاسفانه کاری شبیه به این دزدی در ایران اسلامی! انجام میشه.
دزدی مطالب وبلاگ ها و وب سایت ها بدون ذکر منبع
چرا!؟
سوالی که همیشه برای صاحبان این مطالب مطرح هست. کاری که میشه با لذت انجام داد چرا با ذلت انجام بدیم؟ یک تماس و یا ذکر منبع در زیر مطلب هیچ زحمتی نداره ولی شاید نویسنده برای اینکه امرار معاش کند دست به دزدی زده و زحمتی که یک نویسنده برای یافتن و انتشار مطلب کشیده، به راحتی با یک جستجو و کپی کردن، پایمال میکنه.
نارنجی، نمونه بارز در بین این وب سایت هاست. برای بار دوم هست که می بینم یک مجله دست به چنین کاری زده. اول ویژه نامه کلیک روزنامه جام جم و حالا، مجله علم روز!
نمی خوام زیاد بنویسم چون همه چیز مشخص هست اما سخن من با مقامات! هست.
به جای بستن درِ فلان روزنامه، ثبت سایت ها برای مدیریت و کنترل!، فرهنگ “کپی رایت” بزرگترین مشکل برای فارسی نویسان وب هست.
شما هم اگر وبلاگ یا وب سایتی دارید، در این بازی نارنجی شرکت کنید تا شاید خودمان کاری کنیم.
شرکت کنندگان در بازی وبلاگی نارنجی:
The Coach: دزدی مطالب
کیبرد آزاد: دزدان مطالب وبلاگ ها
سینا.نت: دزدها را معرفی می کنیم!
برچسبها: دزدان دریایی سومالی, دزدیدن مطالب, نارنجی, کپی رایت
۳۱ فروردین ۱۳۸۹ در ۱۱:۵۳ ق.ظ
[...] بلاگ چاردیواری: دزدان مطلب، راهزنان سومالی [...]
۳۱ فروردین ۱۳۸۹ در ۱۱:۰۲ ب.ظ
چند وقت پیش به صرافت افتادم ببینم کیا از مطالب من کپیبرداری میکنن. این بود که یه جستجوی مختصری کردم و چند تا ابزار آنلاین برای پیدا کردن سارقین مطالب وبلاگم پیدا کردم و این ابزارها رو به اضافهی نتایجش در مورد مطالب خودم، در قالب یه پست به نام «سرقت محتوا: چه کسی مطالب مرا کپی میکند؟» در آدرس
http://tafreevar.wordpress.com/2010/02/24/plagiarism-detection-who-did-copy-my-weblog-site-content/
منتشر کردم. یه نتیجهی جالبش این بود که فهمیدم یه نفر از مشترکان فید وبلاگم، خودش یه میکروبلاگ راه انداخته و اسمش رو هم تقریباً مشابه با اسم وبلاگ من گذاشته و مطالب من رو منتشر میکنه. البته بهش تذکر دادم که منبع رو بذاره ولی خب، فقط واسه دل خودم بود وگرنه هیچ راهکار قانونی نیست که جلوی اونو بگیره.
۳۱ فروردین ۱۳۸۹ در ۱۱:۵۷ ب.ظ
این هم از اون کارهایی نادر هست. نمیدونم چرا اون ابتکارشو با نونو بازوی خودش به رخ نکشیده بوده!!!؟